Mladi Nikšića

Na današnji dan

Rimski državnik, književnik i besednik Marko Tulije Ciceron preminuo je sedmog decembra 43. p. n. e..

Rodio se trećeg januara 106. p.n.e. van Rima, na zemljištu Volska, u Arpinu (Arpinum), gdje i popular Marije. Njegovo prezime, Tullius, nije latinsko nego etrursko. Ciceron je bio čovjek iz „viteškog reda“. U rodnom Arpinu njegova porodica, Tullii, bila je povezana sa drugim uglednim porodicama ove niže aristokratije kojoj su pripadali i Mariji.

Ciceronov otac sinovima Marku i Kvintu obezbjeđuje najbolje obrazovanje. Preselio se sa njima u Rim. Znao Sinove uvodi u kuće uglednih aristokrata rimskih, u ekskluzivne „salone“ gdje dišu vazduh visoke kulture i visoke rimske politike.

Već u ranoj mladosti Ciceron započinje svoj književni rad. Sastavljao je pjesme i preveo je u metru originala astronomski spev Aratov Nebeske pojave. Tada je preveo i Ksenofontov spis O ekonomiji.

Imao je već dvadeset i pet godina kada je 81. p. n. e., pošto su aristokrati sa Sulom pobjedili, počeo svoju advokatsku karijeru. Počeo je tu karijeru uspješno, ali se poslije dvije godine već morao povući „iz zdravstvenih razloga“. Opet se dugo i temeljno Ciceronovo obrazovanje nastavlja. Putuje na grčki Istok. U Atini Ciceron, koji je već 88. p. n. e. slušao u Rimu akademičara Filona iz Larise, odlazi sada na predavanja akademičara Antioha iz Askalona.

Iz filozofske škole prelazi u retorsku, iz Atine na Rodos gdje sluša slavnog profesora besedništva Molona. Vraća u Rim i započinje stvarno svoju karijeru, sa dvadeset i devet godina — veoma kasno za rimske prilike, ali još uvijek na vrijeme da svaki javni položaj stekne suo anno, u najnižoj određenoj godini života.

Ciceron prevazilazi obrazovanjem rimske političare i aristokrate prvog reda. Ali pored sveg zanimanja za teorijska pitanja i naučnu problematiku, Ciceron je Rimljanin, stran dubokoj i upornoj potrazi za istinom i saznanjima koja odlikuje stare grčke filozofe, dajući pravac i sadržinu cijelom njihovom životu. Bio je takmac uglednih Rimljana za koje je besedništvo bilo oruđe političke borbe, a filozofija i književnost ukras i razonoda kultivisanog domaćeg života.

Facebook komentari